Thursday, April 16, 2009

ഉണക്കി സൂക്ഷിക്കാതിരിക്കാനാവാത്ത വിധം ചില സന്ദേഹങ്ങള്‍

(1)

ഈ മണല്‍ത്തരിയി-
ലൊളിച്ചിരിക്കെ
സ്വര്‍ഗ്ഗമേ
നിന്നെ ഞാനവ്വിധം
മുറിച്ചു രണ്ടാക്കി!

(2)
ഹേ മഞ്ഞുകാലമേ
നിന്റെയീ പടുവസ്ത്രം
കൊടും വേനലിന്‍‌
ചെളിമൂടിയ കയത്തി
ല്‍
പിന്നെയുമെങ്ങനെ
പുളിച്ചുപൊന്തി.


(3)
പിടിതരാതിരിക്കാ
ന്‍
വഴുതുമ്പോള്‍
പോക്കുവെയിലേ
പോകെപ്പോകെ-
ത്തണുവാകെയതാറിക്കാഞ്ഞ-
തിരുട്ടാകെയകം
ചെതുമ്പ
ല്‍ മൂടുന്നു.

(4)
പിഴുതെടുത്തു
നെഞ്ചി
ല്‍
പുണര്‍ന്നിടാന്‍‌
പുല്ലേ
നിനക്കാ
മിടിപ്പില്ല!
കാറ്റിലാടുമ്പോളത്ര
കണ്ടിരിക്കാം
നിന്റെ ഹൃദയം.

(5)
ഘടി‘യാ’കാരമേ
മണിക്കൂ
ര്‍ സൂചിയെ
കാണുമ്പോ
ള്‍‌ മാത്രം
വയസ്സോര്‍മ്മിക്കുന്നവനെപ്പോലെ....
അറിഞ്ഞില്ല;
ഒന്നുമറിഞ്ഞില്ല.


11 comments:

Anonymous said...

മനസമാധനം കളയുന്നതിനു നിനക്കെതിരെ ഞാന്‍ കേസ് കൊടുക്കും.ബ്ലേഡ് കൊണ്ട് വരഞ്ഞുപ്പിട്ട പോലെ തണുക്കുന്നു :(

മ.വാ

Melethil said...

Brilliant

ശ്രീ said...

ഇഷ്ടമായി മാഷേ. :)

വിഷ്ണു പ്രസാദ് said...

രണ്ടാമത്തെ കവിത മാത്രമായി അവതരിപ്പിക്കാമായിരുന്നു.

ധനേഷ് said...

ഇഷ്ടപ്പെട്ടു.. :)

പാവപ്പെട്ടവന്‍ said...

പിഴുതെടുത്തു
നെഞ്ചില്‍
പുണര്‍ന്നിടാന്‍‌
പുല്ലേ
നിനക്കാ
മിടിപ്പില്ല!
കാറ്റിലാടുമ്പോളത്ര
കണ്ടിരിക്കാം
നിന്റെ ഹൃദയം.

സൌന്ദാര്യാത്മക പ്രയോഗങ്ങള്‍ നല്ല വരികള്‍ ആശംസകള്‍

രാമചന്ദ്രന്‍ വെട്ടിക്കാട്ട്. said...

നല്ല സന്ദേഹങ്ങള്‍

...പകല്‍കിനാവന്‍...daYdreamEr... said...

പിഴുതെടുത്തു
നെഞ്ചില്‍
പുണര്‍ന്നിടാന്‍‌
പുല്ലേ
നിനക്കാ
മിടിപ്പില്ല!
കാറ്റിലാടുമ്പോളത്ര
കണ്ടിരിക്കാം
നിന്റെ ഹൃദയം.

.
.. :)

ജ്യോനവന്‍ said...

അനോണീ.....
ഒഴിഞ്ഞുപോയൊരു ക. യെക്കുറിച്ചും എനിക്കു സന്ദേഹം തന്നെ:(
അങ്ങനെയായത് ഒരിക്കലും ഭാഗ്യമായിരിക്കില്ല:)

മേലേതില്‍ നന്ദി.

ശ്രീ നന്ദി

വിഷ്ണുമാഷ്.....
അവാമായിരുന്നൂന്ന് ചിന്തിച്ചിരുന്നില്ല.
അങ്ങനെയല്ലായിരുന്നു പോക്ക്.
ഇനിയൊരിക്കലാവട്ടെ തിരുത്താം.

ധനേഷ് നന്ദി

പാവപ്പെട്ടവന്‍ സന്തോഷം

രാമചന്ദ്രന്‍
നന്ദി :)

പകല്‍കിനാവന്‍ .
:)

കുമാരന്‍ said...

നന്നായിട്ടുണ്ട്.

hAnLLaLaTh said...

വരികള്‍ മികച്ചത് തന്നെ...
ആശംസകള്‍...